LAATSTE DAG!!! DRESS UP & GO OUT-actie | NU -20% (3 stuks), -15% (2 stuks) of -10% (1 stuk) korting *

MOEDERS OVER MOEDER ZIJN
3 moeders over hun groot gezin


Deze moeders hebben altijd nog een extra plekje aan tafel en in hun hart.
Nathalie, Liesbet en Anne over grote, moderne gezinnen anno 2021.

>

NATHALIE DUMORTIER IS EEN PLUSMAMA

Getrouwd met Ben * mama van Bo (15) en Liv (bijna 2) én plusmama van Lotte (17), Margo (15) en Jules (13)

“Ooit noemde één van de kinderen mij een ‘bonusmama’. Dat vind ik mooi. Alsof ik een soort extraatje ben.”

COMMUNICATIE IS KEY

“Ben en ik hebben elkaar zeven jaar geleden leren kennen aan de schoolpoort. Onze dochters Bo en Margo zaten toen in dezelfde klas. Door onze kinderen zijn we aan de praat geraakt en negen maanden later woonden we samen.

Een nieuw samengesteld gezin zorgt voor extra leven in de brouwerij en voor nog meer liefde in huis. Maar het kent ook een aantal uitdagingen. Als plusmama is het niet aan mij om beslissingen te nemen over studiekeuzes, hobby’s of liefjes. Het zijn zaken waarover de ouders zich moeten buigen. Ik geef mijn mening pas wanneer die gevraagd wordt. Maar er zijn wel huisregels waaraan elk kind zich hier moet houden, tafelmanieren bijvoorbeeld. "





>> Shop deze jurk
>> Shop deze ceintuur

“Bo, Lotte, Margo en Jules zijn week om week bij ons en ze weten perfect in welk gezin welke regels gelden. Daar gaan ze erg flexibel mee om. Zo mogen ze bij de ene ouder voor de televisie eten, en bij de andere niet. Soms keren ze de situatie ook naar hun voordeel. Zo verschoot mijn ex toen hij hoorde dat Bo bij ons haar bed elke dag zelf opmaakte. Bij hem deed ze dat niet, omdat het haar simpelweg niet gevraagd werd (lacht). Hoewel Ben en ik eenzelfde visie hebben wat de opvoeding van onze kinderen betreft, duiken er af en toe wel eens verschillen op. Zo is er bij het ene kerngezin een ander budget om kleren mee te kopen. Dat zorgt wel eens voor onbegrip. En zo stond ik er niet bij stil dat wanneer Bo een laptop kreeg voor haar communie, de andere kinderen het vanzelfsprekend vonden dat ze er ook één kregen. Bo - opgegroeid als enig kind - moest mijn aandacht plots delen, en ook dat was wennen. Ondertussen zijn de kinderen ouder en kunnen al die kleine frustraties makkelijk uitgepraat worden. En ook ik kan al eens mijn hart luchten wanneer ik het even niet meer weet.”


BONUSMAMA & HULPCOACH

“Toch zie ik meer voordelen dan valkuilen. Wij leren echt van elkaar: kleine én grote dingen. Zo experimenteer ik wel eens in de keuken. Onlangs vertelde Margo me dat ze daardoor nieuwe dingen leerde eten. Dat vind ik een fijn compliment. Bo en ik hebben dan weer van Ben en zijn kinderen geleerd om op een positieve manier met conflicten om te gaan. Om eruit te groeien. Ook als ouders leren we bij. Als plusouder bekijk je bepaalde zaken immers vanop een afstand, je bent objectiever, op een andere manier betrokken. Wanneer Ben één van zijn kinderen berispt zal ik nooit tussenbeide komen, om zijn ouderlijk gezag niet te ondermijnen. Maar het gebeurt wel eens dat ik hem achteraf vertel dat hij misschien toch wat te streng is geweest. Of dat ik hem wijs op factoren waar hij geen rekening mee heeft gehouden. Door elkaar nieuwe standpunten en denkwijzen aan te reiken, worden we betere ouders.

Soms hoor ik andere plusouders wel eens zeggen dat de kinderen hen graag moeten zien of dat de kinderen hen moeten respecteren. Dat vind ik niet vanzelfsprekend. De kinderen hebben niet voor deze situatie gekozen en respect is iets wat je moet verdienen. Bovendien is de liefde voor een plusouder niet onvoorwaardelijk, zoals die voor je ouders wel is. De mama van mijn pluskinderen zal bij hen altijd op nummer 1 staan en ik zorg er mee voor dat zij op dat voetstuk blijft. Net zoals ik ook wil dat mijn ex in de ogen van mijn dochter een held blijft. Een nieuw samengesteld gezin kan je vergelijken met een sportteam. De ouders zijn de coaches, als plusouder fungeer je als hulpcoach. Mijn rol is eerder ondersteunend. Ooit noemde één van de kinderen mij een ‘bonusmama’. Dat vind ik mooi. Alsof ik voor hen een soort extraatje ben. Twee jaar geleden vervolledigde Liv onverwachts onze modern family. Zij is de verbindende factor tussen al onze kinderen. Zij maakt ons nog meer tot één grote familie. Het kersje op de taart.

Onlangs hebben we ook als gezin beslist om als ‘buddy’ op te treden voor Mona, een 15-jarig meisje dat uit Somalië is gevlucht en zonder familie hier in België in een opvangcentra woont. Binnenkort schuift ook zij hier af en toe mee aan tafel.”

Bekijk de Making of-video

>

LIESBET WUYT IS PLEEGMAMA

Alleenstaand * mama van Lotte (24), Nienke (8), full time pleegmama van tienerjongen J. (14) en weekend-pleegmama van tienerjongen S. (17) en zijn zusje P. (9), voogd van verschillende niet-begeleide minderjarige vluchtelingen

“Er waren zoveel kinderen die hulp nodig hadden en ik had nog plaats in mijn huis en in mijn hart.”

MOEDERZIEL ALLEEN

“Kinderleed is altijd al mijn zwakke plek geweest. Ik had vrijwilligerswerk gedaan in Calcutta in India en ik had als medewerker bij het OCMW ook veel sociale problemen gezien in eigen land. Ik coördineerde de opvang voor vluchtelingen en het brak mijn hart hoe moederziel alleen sommige jongeren hier hun plan moesten trekken. Er waren zoveel kinderen die hulp nodig hadden en ik had plaats in mijn huis en in mijn hart...

Bij pleegzorg draait het niet om een kinderwens. Het gaat erom dat je iemands kind opvangt en de ouders de tijd geeft om zich te herpakken, om hun zaakjes op orde te brengen. Ondertussen geef je dat kind een thuis. Je krikt de eigenwaarde op. Je reikt tools aan waarmee het zelf aan de slag kan, ook wanneer het de ouders niet lukt om het tij te keren.




>> Shop deze lange getailleerde blazer
>> Shop deze broek
>> Shop de blouse

"Ik vind het moedig wanneer een ouder aan de alarmbel trekt en het geluk van een kind voorop plaatst. Een goed contact met de ouders is een must en een terugkeer naar huis zou altijd het doel moeten zijn. Het contact met de mama van S. en P. is goed. Het gaat om een vrijwillige plaatsing, op vraag van de mama. S. is hier al kind aan huis sinds zijn derde levensjaar. Samen met zijn oudere zus heeft hij hier vijf jaar lang voltijds gewoond. Nadat ze weer naar huis konden, ben ik overgeschakeld naar ondersteunende pleegzorg en ondertussen vang ik ook zijn jonger zusje P. op tijdens weekends en vakanties. Maar ook toen de mama het tijdens de lockdown niet gebolwerkt kreeg, ben ik ingesprongen. De kinderen zijn hier altijd welkom. Soms is de situatie complexer en ziet de mama mij als een vijand. Het is hartverscheurend wanneer een kind zijn schoenen verstopt wanneer het bij zijn mama op bezoek moet of wanneer het nadien nachtenlang boze dromen nachtmerries heeft. Het breekt je hart om een kind weg te brengen naar een plek waarvan je voelt dat er iets niet pluis is.

J. is al zo lang bij ons, dat hij deel uitmaakt van ons kerngezin. Onlangs schoot ik ’s nachts wakker met de gedachte dat ik mijn testament moest herzien, zodat ook hij het deel krijgt dat hem toebehoort.”

TROTS MOEDERDIER

“Ik heb jarenlang een minderjarige Afghaanse jongen in huis genomen en vandaag ben ik voogd van 5 niet begeleide minderjarige vluchtelingen uit Afghanistan, Palestina en Brazilië. Ik kan niet genoeg benadrukken dat vooral die groep kinderen en jongeren nood heeft aan een warm gezin en aan een extra duwtje in de rug. Als voogd bezoek ik hen twee keer per maand in het asielcentrum en hebben we doorheen de week contact via WhatsApp. Ik ben verantwoordelijk voor hun procedure voor een verblijfsvergunning, ik volg hun schoolresultaten op, ik ga op oudercontact, ik begeleid de gezinshereniging, ik help hen als ze ziek zijn of wanneer ze in de problemen raken. Ook als ze meerderjarig zijn, help ik hen om een woonst te vinden of om meubels bij elkaar te zoeken. Ze blijven ook al hun vrienden hierheen sturen om brieven te schrijven. Het is bijna een job geworden (lacht)."

"Ik vind wat ik doe ook belangrijk naar mijn biologische kinderen toe. Zij leren om met een open blik naar de wereld te kijken en om niet alles vanzelfsprekend te vinden. Wanneer één van mijn jongens in het asielcentrum een goed schoolrapport behaalt, dan schuif ik dat wel eens onder hun ogen, als inspiratie: kijk eens wat hij heeft bereikt, zonder mama of papa, zonder de taal helemaal machtig te zijn, puur op wilskracht. Ja, op zo’n moment ben ik een heel trots moederdier.”

Bekijk de Making of-video

>

ANNE IS MAMA VAN VIJF

Heeft een relatie met Gil * mama van Kato (16), Lola (14), Ella en Lukas (13) en Fee (10) én plusmama van twee tieners

“Wanneer wij moeders onszelf wegcijferen, welke boodschap geven we daarmee aan onze dochters?
Als we willen dat onze kinderen hun dromen najagen, dan moeten we zelf het goede voorbeeld geven.”

MAMA MAFFIA

“Relaxed, zo omschrijf ik mezelf het liefst als mama. Ik ben in een andere tijd moeder geworden dan veel van mijn leeftijdsgenoten. Ik had geen vriendinnen die al kinderen hadden en er was amper sprake van social media. Er was niemand waarmee ik me kon vergelijken, er was geen reden om ‘mijn moederschap’ in twijfel te trekken. Ik ben ontsnapt aan de voortdurende druk om het perfect te doen. Wanneer je de opvoeding van vijf kinderen combineert met een full time job kan je niet aan micromanagement doen en moet je sommige dingen loslaten. ”





>> Shop dit denimshirt
>> Shop deze kostuumbroek

"Hier in huis is het altijd chaos en de kinderen trekken grotendeels hun plan: ze geraken zelf op school, ze smeren hun eigen boterhammen, ze maken zelfstandig hun huiswerk. Maar er zijn ook nadelen aan opgroeien in een groot gezin. Zo is een uitstapje naar een pretpark of samen op restaurant gaan voor ons quasi onbetaalbaar. Er zijn ook weinig one-on-one momentjes en ja, ik ben al eens een kind ergens vergeten op te halen. Me even mistelt (lacht). Mijn kinderen waren vaak ook de allerlaatsten in de naschoolse opvang. Het aantal keer dat Ella met haar hoofd op een bankje lag te slapen wanneer ik haar kwam ophalen kan ik niet op één hand tellen. Toch weiger ik om me daarover schuldig te voelen."

WINNEN OF LEREN

“Ik vind het belangrijk om een rolmodel te zijn voor mijn kinderen. Ik wil dat ze mij zien als een mama die hen eindeloos graag ziet, maar ook als een vrouw die gepassioneerd haar werk doet en die een boeiend leven leidt. Wanneer wij vrouwen - wij moeders - onszelf alleen maar wegcijferen voor ons gezin, welke boodschap geven we daarmee aan onze dochters? Wanneer we willen dat onze kinderen al hun dromen najagen, dan moeten we toch zelf het goede voorbeeld geven? Ik wil dat mijn kinderen voor hun geluk kiezen en ik wil dat ze daarbij ook risico’s durven nemen. Ik wil dat ze zich nooit laten belemmeren door angst.
Op mijn doodsprentje mag later het volgende staan: verliezen bestaat niet: ofwel win je ofwel leer je. Het is de belangrijkste les die ik mijn kinderen meegeef. Mijn kinderen zien mij ook regelmatig eens de mist ingaan. Zo was de scheiding erg zwaar en zorgt ook birdnesting - waarbij niet de kinderen van huis wisselen maar de ouders om de beurt in het ouderlijke huis komen wonen bij de kinderen - voor behoorlijk wat uitdagingen. Maar ze zien me ook telkens opnieuw opstaan en de wereld trotseren. En ze leren ook om zelf veerkrachtig te zijn. Je kan niet leren stappen zonder eerst heel veel te vallen. Elke keer dat er iets misloopt in je leven, leer je weer iets bij en groei je als mens.”

Bekijk de Making of-video