• Gratis levering in België vanaf € 50
  • Gratis en makkelijk terugsturen
  • Veilige betaling
KOPPELVERKOOP | NU TOT -40% op een selectie uit onze lente/zomercollectie, vanaf 2 stuks

3 vrouwen mét een stem tegen discriminatie én voor inclusiviteit
THEY SPEAK UP!


Sachli, Romy en Annemie vechten tegen vooroordelen op vlak van gender, leeftijd, huidskleur en gewicht.

ROMY SCHLIMBACH

25 jaar * Maatschappelijk werker bij een OCMW * plus size model en body positivity activiste (met ruim 21.300 volgers op Instagram)


“Ik wil laten zien dat je ook mooi en sexy kan zijn met een voller figuur.”


ROLMODEL ROMY

“Bedenk eens hoeveel ruimte er in ons hoofd zou vrijkomen, moesten wij vrouwen niet de hele tijd met ons gewicht bezig zijn. We zouden zoveel aandacht kunnen spenderen aan zaken die er écht toe doen. Ik vind het vreselijk dat een heleboel mensen vinden dat we er allemaal krak hetzelfde moeten uitzien: smalle taille, dikke billen, lange benen, grote borsten, maatje 36. Het is helaas nog steeds het beeld van dé vrouw dat in de media wordt opgehangen. En het doet me verdriet wanneer jonge vrouwen zich vervolgens onrealistische doelen stellen. Niet iedereen is immers op die manier gebouwd. ”



"Aan die vrouwen wil ik laten zien dat je ook mooi en sexy kan zijn met een voller figuur. Ik wil dat ze beseffen dat schoonheid in alle maten komt en dat er helemaal geen correlatie bestaat tussen schoonheid en gewicht. Noch bestaat er een verband tussen gewicht en talent. Ook dikke mensen kunnen succesvol zijn. Ook dikke mensen zijn waardevol en verdienen begrip en respect. Ik zie het als mijn taak om meer diversiteit te tonen, zowel online als offline. Ik wil heel graag een rolmodel zijn voor meisjes zoals ik. Net omdat ik zelf geen voorbeeld had toen ik als tiener een onmogelijke strijd leverde tegen de kilo’s..."

GEZONDER & GELUKKIGER

“Als kind was ik mollig en daar werd ik mee gepest. Dik varkentje, riepen klasgenootjes me na. Ik was ervan overtuigd dat door mager te worden, niemand me nog zou kunnen raken. En zo creëerde ik een eetstoornis. Eerst anorexia, daarna boulimie, later deed ik aan binge eating. Op enkele jaren tijd ging ik van een BMI van 16 naar één van 26. Als puber ontdekte ik hoe toxisch onze maatschappij was op vlak van gewicht. Toen ik op mijn twaalfde amper 30 kilo woog - wat ontzettend ongezond was - werd ik bejubeld. Toen ik vervolgens enkele kilo’s bijkwam maakten mensen zich meteen zorgen: oei, je past toch wel een beetje op hé met die chocolade. Geen wonder dat ik bijkomen ging associëren met iets negatiefs, en dat ik me schuldig en walgelijk voelde telkens wanneer ik me ‘liet gaan’. Op een bepaald moment voelde ik me zo slecht in mijn vel dat ik enkel nog wou eten. Ik zat gevangen in een negatieve spiraal. En zo ben ik alsmaar dikker geworden.
De laatste vijf jaar ben ik uit een diep dal geklommen, ik heb in therapie heel hard gewerkt aan mijn zelfbeeld. Vandaag draag ik een kledingmaat 48 en durf ik luidop zeggen dat ik gezonder én gelukkiger ben dan ik in vijftien jaar tijd ben geweest. Gezonder en gelukkiger dan toen ik nog een maat 34 had. Ik eet gezond, ik beweeg dagelijks. Vandaag aanvaard ik niet enkel mijn lichaam, ik zie het graag en ben er trots op. En dat wens ik iedereen toe.”

Volg de inspirerende journey van Romy op Instagram via @romycurvy
Bekijk de Making of-video

>

SACHLI GHOLAMALIZAD

39 jaar * Belgisch-Iraanse actrice * schrijfster * theatermaakster

“Het klopt niet dat wanneer je een taal niet spreekt of niet juist spreekt, je meteen in een hokje wordt geduwd, dat er op je wordt neergekeken en dat er misbruik van je wordt gemaakt.”


MOEDIGE VROUWEN

“Onlangs werd mijn oma ziek, ze raakte besmet met covid 19. Mijn oma is behalve doodziek ook erg eenzaam geweest in het ziekenhuis. Het heeft weken geduurd vooraleer we haar konden bezoeken. Bovendien werd ze door de taal die ze niet sprak en de huidskleur waarmee ze geboren is, anders behandeld. Ze werd niet als een volwaardig persoon aanzien. Achter haar rug hoorde ik verplegers denigrerend praten over dat Marokkaans madammeke dat daar lag. En dat op een plek waar mensen moeten geholpen worden. Toen ik het zorgpersoneel erover aansprak kreeg ik een reactie met bijhorende oogrol: nu zijn we zeker weer racistisch?.”



“We moeten méér doen dan enkel de haat op straat aan te pakken, we moeten streven naar gelijkheid op élk niveau.”

"Dat tekort aan menselijkheid is schrijnend. Menselijkheid hoort de basis van een beschaving te zijn. Het klopt niet dat wanneer je een taal niet spreekt of niet juist spreekt, je meteen in een hokje wordt geduwd, dat er op je wordt neergekeken en dat er misbruik van je wordt gemaakt. Mijn moeder, nog zo’n moedige vrouw, is weggevlucht uit oorlogsgebied met drie kleine kinderen onder haar arm, naar een land waar ze de gebruiken en de taal niet kende. Mijn vader mocht zich pas anderhalf jaar later bij ons voegen. Ik - die net zelf mama werd - kan me niet voorstellen hoe zwaar dat moet zijn geweest voor haar. Ik kan daar alleen maar ontzag voor hebben. Maar mijn moeder die haar kinderen hier opvoedde, die hier al bijna vijfendertig jaar woont, wordt nog steeds met argwaan bekeken wanneer ze in de buurtwinkel haar inkopen doet.
Mensen beseffen de psychologische impact niet van dergelijke incidenten, incidenten die keer op keer plaatsvinden. En hoewel ik een sterke indruk nalaat en luid opkom voor onrecht, huil ook ik nog steeds wanneer het gebeurt.”


ALLEMAAL MENS

“We moeten meer doen dan enkel de haat op straat aan te pakken, we moeten streven naar een gelijkheid en een diversiteit op élk niveau. Hoe kan het dat hoge functies in bedrijven nog steeds overwegend bekleed worden door witte mannen van boven de vijftig jaar? En hoe komt het dat bedrijven die quota hanteren voor minderheidsgroepen, die minderheidsgroepen vervolgens enkel inschakelen als poetspersoneel? Dat is geen positieve discriminatie, dat is weer maar eens een vertekend beeld schetsen van dé migrant. Eigenlijk duwt helaas ook dit artikel mensen in een hokje.
Magazines en bedrijven zouden in àl hun artikels, maar ook en vooral in hun bedrijfsstructuur diversiteit aan bod moeten laten komen. Ik wil niet louter als ‘symbool’ gebruikt worden, ik wil gehoord worden als mens, los van mijn migratieachtergrond. Die boodschap uit ik overigens ook via mijn werk als actrice en theatermaakster. Het is belangrijk dat onze verhalen verteld worden, vanuit ons eigen perspectief en niet vanuit een Westerse blik. Het is nodig voor onze eigenwaarde, dat wij mensen met een andere etnische achtergrond, onszelf herkennen wanneer we naar de televisie kijken.
We mogen niet langer in fictiereeksen uitsluitend geportretteerd worden als ‘de perfect geïntegreerde migrant’ enkel en alleen omdat televisiekijkend Vlaanderen daar een comfortabel gevoel bij krijgt. Het is hoog tijd dat we elkaar in eerste instantie zien als mens, met dezelfde kwetsbaarheden en hetzelfde streven naar geluk.”

Bekijk de Making of-video

>

ANNEMIE PEETERS

60 jaar * Radio- en tv-presentatrice bij VRT
Je kent haar onder andere van de radio 1-programma’s ‘Peeters & Pichal’ en ‘De Bende van Annemie’. In 2019 creëerde Annemie ‘fifty fifty’, een reeks van radio-uitzendingen, podcasts en filmpjes over ‘vijftigplussers’ die minder kansen krijgen en verkeerd worden voorgesteld in de media.



“Media en modemerken moeten op subtiele wijze continue voor diversiteit kiezen.”


VERTICAAL GEKLASSEERD

“Bij de VRT wordt diversiteit hoog in het vaandel gedragen en zelf ben ik àltijd uitdagingen kunnen aangaan die voor veel voldoening zorgden, ook na mijn vijftigste verjaardag. Maar wanneer ik de verhalen van vriendinnen hoorde, bleek dat niet zo vanzelfsprekend. Velen werden na hun vijftigste op een zijspoor geschoven. Ze werden niet langer als volwaardige werkkrachten beschouwd. Ze telden niet meer mee. Ik had vriendinnen die omwille van een faillissement of reorganisatie, ontslagen werden en vervolgens geen werk meer vonden. Vrouwen met ervaring, talent en indrukwekkende cv’s. Die cv’s werden verticaal geklasseerd omwille van hun leeftijd. Iets wat eigenlijk niet logisch is in een maatschappij waarin we steeds langer moeten - en vaak ook willen - werken.”



“Iemand van vijfenzestig wordt in de media per definitie voorgesteld als oud en kwetsbaar.”

"Wanneer we straks allemaal honderd jaar worden, wat moeten we dan doen met al die tijd? Pas op, ik ben van mening dat ouderen op een bepaald moment plaats moeten maken voor een nieuwe generatie. Ik vind ook dat je het moet kunnen toegeven wanneer je geen voeling meer hebt met een bepaald product of doelgroep, of wanneer je gewoon geen zin of fut meer hebt om te werken. Maar voorts ben ik een pleitbezorger van diversiteit. Ik geloof in een kruisbestuiving op de werkvloer, ik ben ervan overtuigd dat generaties kunnen leren van elkaar. Zo kan er bijvoorbeeld meer geïnvesteerd worden in coaching-functies. Het is jammer wanneer er kennis en talent verloren gaat, enkel en alleen omdat de samenleving een verkeerd beeld ophangt van vijftigplussers.”


LEGGINGS & REUMA

“Allereerst: dé vijftigplusser bestaat niet. En toch worden vijftig - en zestigplussers in de media erg vaak over één kam geschoren en als zogenaamde ‘oudjes’ geportretteerd. In het vaccinatiedebat wordt op dit moment een beeld geschetst van de vijfenzestigplusser als iemand die per definitie oud en kwetsbaar is. In nieuwsberichten krijg je vervolgens een foto voorgeschoteld van een bejaarde die kromgebogen met een wandelstok loopt. Alsof elke vijfenzestigplusser nota bene vijfentachtig is. Dat beeld stigmatiseert en het is belangrijk dat het bijgesteld wordt.
Daar hebben de media, maar ook modebladen zoals dit magazine, een belangrijke rol in te spelen. Niet zozeer door artikels te maken over het onderwerp an sich maar - en vooral! - door op een subtiele wijze continue voor diversiteit te kiezen. Door ook bij dagdagelijkse berichtgeving ouderen aan het woord te laten en door ook bij modeproducties vijftigplussers in te zetten. Alleen zo kunnen we vooroordelen doorbreken. Voorts hebben we zelf ook invloed op het gangbare beeld van onze generatie. Zo kan je jezelf op elke leeftijd aantrekkelijk kleden, je moet jezelf blijven verzorgen. Ik weet nog hoe mijn moeder - die altijd prachtig voor de dag kwam - zichzelf steeds meer liet gaan toen ze dement werd. Vanaf het moment dat ze een legging begon te dragen was ze in mijn ogen plots een oude vrouw geworden. Dat was heel frappant. Take notes people: een legging flatteert niemand (lacht).”

Bekijk de Making of-video